Badania chirurgiczne

40-letni mężczyzna miał 3-miesięczną historię gorączki, utraty wagi, duszności i kaszlu. Badanie fizykalne ujawniło tkliwość, wybrzuszoną przednią masę piersiową i niewielkie zmiany wrzodziejące na brodawce sutkowej. Tomografia komputerowa wykazała wysięk opłucnowy, który rozciągał się przez ścianę klatki piersiowej wraz z towarzyszącym niszczeniem kości. Badania chirurgiczne ujawniły ropny płyn w jamie opłucnej; hodowla płynu wzrosła Mycobacterium tuberculosis. Continue reading “Badania chirurgiczne”

wydzielanie zewnetrzne i wewnetrzne zoladka

Po porodzie wydzielanie zewnętrzne i wewnętrzne żołądka podnosi się i sprawa chorobowa cofa się. Częściej jednak niż niedokrwistość nadbarwliwa powstaje, jak wspomniano, niedokrwistość niedobarwliwa, wywołana brakiem żelaza. Matka, bowiem musi dostarczyć płodowi nie tylko czynnika Castlea, lecz również innych ciał wpływających na układ krwiotwórczy, przede wszystkim żelaza. Jeżeli matka nie otrzymuje z pożywieniem dostatecznej ilości żelaza, to rozwija się u niej niedokrwistość. Pochodzi to stąd, że rezerwa żelaza matki jest niewystarczająca na dwa ustroje. Continue reading “wydzielanie zewnetrzne i wewnetrzne zoladka”

Ziarniniak

30-letni mężczyzna miał zmianę na prawej dolnej powiece, która rosła przez 3 dni. Dwa tygodnie wcześniej torbiel pękła na tej samej powiece. Nowa zmiana zaczęła się jako mała grudka na spojówce słupkowej i stopniowo zwiększała się, aż zaczęła wystawać z powieki. Przebieg kliniczny i badanie fizykalne pacjenta sugerowały ziarniniak pyogenny, łagodne zmiany naczyniowe charakteryzujące się komórkami zapalnymi i proliferacją naczyń włosowatych. Continue reading “Ziarniniak”

Śródbrzeżne zawory do rozedmy płuc bez interlobarowej wentylacji pobocznej ad 6

Analiza post hoc ustaleń HRCT u pacjentów, którzy ukończyli badanie wykazała, że u pacjentów z heterogenną rozedmą płuc iu osób z homogenną rozedmą płuc występowała znacząca różnica między grupami w FEV1, 6-minutowym dystansie marszu, objętości szczątkowej i wyniku SGRQ u pacjentów z heterogenną rozedmą płuc. przychylność grupy EBV po 6 miesiącach obserwacji. Skutki były większe u pacjentów z heterogenną rozedmą płuc niż u osób z jednorodną rozedmą płuc (tabela S7 w dodatkowym dodatku). Zdarzenia niepożądane
Tabela 3. Tabela 3. Poważne zdarzenia niepożądane w ciągu 6 miesięcy obserwacji. Jedna odmę opłucnowa została wykryta w 84 ocenach, które przeprowadzono za pomocą systemu Chartis. Continue reading “Śródbrzeżne zawory do rozedmy płuc bez interlobarowej wentylacji pobocznej ad 6”

Śródbrzeżne zawory do rozedmy płuc bez interlobarowej wentylacji pobocznej czesc 4

Przy poziomie alfa 5% i poziomie beta 20% obliczyliśmy, że będziemy musieli losowo przypisać 28 pacjentów do grup badanych (14 na grupę), z których każdy może być w pełni oceniony pod kątem zmian w procent przewidywanej wartości FEV1. Kolejna analiza okresowa dotycząca bezpieczeństwa, wycofanie się z badania i ocena dokładności założeń FEV1 wykazały wyższy odsetek odmy opłucnowej i niższą średnią różnicę względem wartości wyjściowej dla procentu przewidywanej wartości FEV1, niż zakładaliśmy. Aby uwzględnić te wyniki, 68 pacjentów zostało uznanych za konieczne do randomizacji. Wykonano test na dwie próbki i dokładny test Fishera w celu przetestowania różnic między grupami na początku badania. Analizy typu intention-to-treat przeprowadzono na pierwotnych punktach końcowych; jeśli po wyjściu z badania nie było dostępnych danych, w przypadku brakujących danych zastosowano wiele imputacji. Pierwotne, wtórne i inne wyniki skuteczności oceniano również w analizach ograniczonych do pacjentów, którzy ukończyli badanie. Zastosowano sparowane t-testy lub w przypadku braku rozkładu normalnego użyto testu rangowanej liczby Wilcoxona, aby porównać grupy pod względem zmian od wartości wyjściowych do 6 miesięcy w wynikach badania. Continue reading “Śródbrzeżne zawory do rozedmy płuc bez interlobarowej wentylacji pobocznej czesc 4”

Biwalirudyna lub niefrakcjonowana heparyna w ostrych zespołach wieńcowych ad

MATRIX Antytrombina była randomizowanym porównaniem biwalirudyny i niefrakcjonowanej heparyny z udziałem 7213 pacjentów z zawałem mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST (STEMI) lub ostrym zespołem wieńcowym z uniesieniem odcinka ST, u których planowano PCI. Terapia MATRIX Duration to randomizowane porównanie przedłużonego podawania biwalirudyny z infuzją po zabiegu PCI z krótkotrwałym podawaniem biwalirudyny bez wlewu po PCI, u 3610 pacjentów, którym przydzielono przyjmowanie biwalirudyny.11,12 Wsparcie badań i nadzór
Program MATRIX został zaprojektowany przez pierwszego autora i zatwierdzony przez instytucjonalną komisję odwoławczą w każdym centrum uczestniczącym. Badanie zostało sponsorowane przez włoskie Towarzystwo Kardiologii Inwazyjnej (GISE), organizację non-profit, i otrzymało wsparcie finansowe od firmy Medicines Company i Terumo Medical. (Szczegóły znajdują się w dodatkowym dodatku, dostępnym wraz z pełnym tekstem tego artykułu na stronie.) Firma Leki dostarczyła biwalirudynę do próby; w przeciwnym razie sponsor i sponsorzy nie mieli żadnej roli w projektowaniu badania, gromadzeniu, monitorowaniu, analizie i interpretacji danych ani pisaniu raportu. Zarówno sponsor, jak i firma Medicines (jeden z fundatorów) dokonali przeglądu rękopisu, ale nie dostarczyli żadnych komentarzy w odniesieniu do treści. Pierwszy szkic manuskryptu został napisany przez pierwszego autora przy pomocy innych autorów i z ograniczoną edycją do stylu przez MedLink Healthcare Communications (finansowany przez GISE). Wszyscy autorzy gwarantują dokładność i kompletność danych i wszystkich analiz oraz wierność tego raportu dla protokołu próbnego, który jest dostępny pod adresem. Continue reading “Biwalirudyna lub niefrakcjonowana heparyna w ostrych zespołach wieńcowych ad”

Mutacje linii komórkowej w genach predyspozycji w raku u dzieci ad 7

Ponadto wśród tych 23 pacjentów jedynie 13 (57%) miało historię zgodną z podstawowym zespołem genetycznym, w tym 8 pacjentów z mutacjami TP53 (a tym samym zespołem Li-Fraumeni), 2 z mutacjami APC (rodzinna polipowatość gruczolakowata) , 2 z mutacjami BRCA2 (dziedziczna rak piersi i jajnika, rodowody są pokazane na ryc. S8 w dodatkowym dodatku 1) i z mutacjami PMS2 (dziedziczny niepolipowaty rak jelita grubego, znany również jako zespół Lyncha). 8 pacjentów z zespołem Li-Fraumeni wszyscy spełnili zmienione kryteria Chompret dotyczące historii rodziny.20 Przeprowadziliśmy podobną analizę grupy porównawczej 100 losowo wybranych pacjentów, którzy nie mieli mutacji w linii płciowej w 60 autosomalnie dominujących genach predysponujących do raka. Zaobserwowaliśmy, że odsetek pacjentów z wywiadem rodzinnym w kierunku raka (42%; 18 z 43 zapisów z wywiadem rodzinnym) był podobny do obserwowanego wśród osób z mutacjami w linii płciowej (40%, 23 z 58 zapisów).
Mutacje linii komórkowej w innych genach związanych z rakiem
Zidentyfikowaliśmy 4348 niesilnych mutacji kodujących w pozostałych 476 analizowanych genach. Obejmowały one 114 heterozygotycznych mutacji skróconych u 109 pacjentów, które obejmowały geny supresorowe guza, geny kinazy tyrozynowej lub inne geny nowotworowe (rysunek 3D oraz tabela S5 w dodatkowym dodatku i tabela S4 w dodatkowym dodatku 2). Najczęściej występujące geny supresorowe nowotworów obejmowały CHEK2 (u 4 pacjentów), PML (w 4) i BUB1B (w 3). Continue reading “Mutacje linii komórkowej w genach predyspozycji w raku u dzieci ad 7”

Endometrium: perspektywy molekularne, komórkowe i kliniczne

Poprzednie wydanie tej książki było próbą zestawienia nauki o endometrium w jeden obszerny tom. Obecna edycja jest jeszcze bardziej ambitnym przedsięwzięciem, a redaktorzy zgromadzili najważniejsze autorytety, aby objąć wszystkie obszary biologii endometrium. Rezultat jest skromny: większość tematów związanych z podstawowym, translacyjnym i klinicznym podejściem jest tutaj i są one zazwyczaj omawiane w sposób systematyczny i dokładny. Wstępne sekcje książki obejmują dyskusje na temat rozwoju, struktury i funkcji endometrium; biologia regulacyjna; rola endometrium w inicjacji i utrzymaniu ciąży; i immunobiologia tkanki endometrium. Szczególnie pouczający jest rozdział o komórkach macierzystych endometrium, napisany przez Caroline Gargett, oraz rozdział o implantacji blastocysty, napisany przez Susan Kimber. Continue reading “Endometrium: perspektywy molekularne, komórkowe i kliniczne”

Analogi hormonu stymulującego a-melanocyty w protoporfirii erytropoetycznej

Pacjenci z protoporfirią erytropoetyczną, rzadką wrodzoną chorobą, gromadzą fotoprzewodzącą protoporfirynę w skórze właściwej, co powoduje ciężki ból skórny i obezwładnia reakcje fototoksyczne, gdy skóra jest narażona na światło widzialne, głównie niebieskie światło (prążek Soret, o najsilniejszej absorbancji wśród porfiryny) .1 Obecne metody leczenia są w najlepszym wypadku częściowo skuteczne (dane niepublikowane). Korzystny wpływ melanogenezy wywołany naturalnym światłem słonecznym lub promieniowaniem ultrafioletowym został opisany w anegdotycznych doniesieniach.2.3
Afamelanotyd (hormon stymulujący Nle4-D-Phe7-.-melanocyty, dawniej zwany CUV1647) jest analogiem hormonu stymulującego .-melanocyty, który indukuje tworzenie melaniny naskórkowej.4 W tym miejscu opisujemy odpowiedzi pięciu pacjentów z protoporfirią erytropoetyczną na podtrzymane – uwolnić wchłanialny preparat implantu afamelanotydu, podawany podskórnie w dawce 20 mg, podanej dwukrotnie, w odstępie 60 dni (w otwartym badaniu fazy 2). Tolerancja na znormalizowane naświetlanie światłem ksenonowym mierzone na grzbiecie dłoni było głównym punktem końcowym. Drugorzędowe punkty końcowe były związane z czasem trwania tolerancji na działanie światła słonecznego, nasileniem bólu związanego z protoporfirią erytropoetyczną i działaniami niepożądanymi zapisanymi w dzienniczkach, a także gęstością melaniny mierzoną za pomocą reflektometrii, jakości życia mierzonej na podstawie 36 – Ogólne badanie stanu zdrowia skrócone (SF-36) oraz wyniki monitorowania biochemicznego (jako miary bezpieczeństwa).
Ryc. Continue reading “Analogi hormonu stymulującego a-melanocyty w protoporfirii erytropoetycznej”