Dzialania bodzca chorobotwórczego

Działania bodźca chorobotwórczego odgrywa niewątpliwą rolę w powstawaniu choroby, jak również jego natężenie bierze udział w zjawianiu się stanu patologicznego. Słaby np. bodziec różnego pochodzenia może nie zmieniać czynności fizjologicznej narządów, silny natomiast spowoduje większe lub mniejsze zaburzenie. Jeżeli podrażnimy nerw błędny np. u psa słabym prądem elektrycznym, to wystąpi zwolnienie czynności serca bez szkody dla ustroju jako całości. Continue reading “Dzialania bodzca chorobotwórczego”

Pojecie choroby

Wszystkie przejawy życia, które nazywamy patologicznymi, są tylko znanymi w zasadzie czynnościami fizjologicznymi komórek, całych narządów i układów, w których naruszona została harmonijna współpraca i wytworzyły się odmienne warunki życia przez zmianę różnych stanów fizyko-chemicznych w tkankach albo narządach, lub też w układach regulacyjnych. Czynność ustroju w zmienionych warunkach jest już inna i prowadzi do tego, co nazywamy chorobą niezależnie od tego, czy będzie to choroba organiczna, przy której powstają zmiany anatomiczne w narządach, czy też choroba czynnościowa, przy której mimo choroby brak jest zmian anatomicznych. W chorobach organicznych występuj ą zmiany w budowie komórek, zwłaszcza w ich protoplazmie, odwracalne lub nieodwracalne. W chorobach czynnościowych dochodzi tylko do zakłóceń w mechanizmach regulujących czynność komórek i narządów, a jeżeli te zakłócenia trwają długo, mogą doprowadzić do zmian anatomicznych w komórkach. Zmiany więc anatomiczne i zmiany czynnościowe mogą kojarzyć się ze sobą nawzajem. Continue reading “Pojecie choroby”

stany patologiczne

Naukowym twórcą kierunku komórkowego był Tirchow, który twierdził, że wszelkie sprawy i stany patologiczne, czyli chorobowe sprowadzają się do zmian, jakie powstały w chorobowo zmienionych komórkach. Komórkowa więc teoria starała się uwypuklić znaczenie komórki i na plan pierwszy w zagadnieniu istoty choroby wysunęła się wtedy komórka chorobowo zmieniona i jej przypisywano przyczynę choroby. Jednak dalej okazało się, że nie zawsze występuje choroba przy zmienionych komórkach. Znane są przecież nam takie sprawy, w których anatomicznie mamy dość rozległe zmiany w budowie komórki, a mimo to ustrój zostaje w zdrowiu i sprawnie wykonuje swoje czynności fizjologiczne. Innym znów razem komórka wcale nie jest zmieniona, objawy zaś chorobowe istnieją w całej pełni-narządów lub całego ustroju jest wadliwa z powstawaniem wyraźnych i dokuczliwych objawów podmiotowych. Continue reading “stany patologiczne”

Wskaznik hemoglobiny jest wiekszy od jednosci

Wskaźnik hemoglobiny jest większy od jedności, co określa się, jako nadbarwliwość krwinek hyperchromia. Ten odczyn obronny jest, według Starłingera i Fahraeusa, wywołany zdolnością krwinek czerwonych do adsorpcji hemoglobiny krążącej w osoczu, do którego przeszła z krwinek z hemolizowanych przez jad. Doświadczenia, bowiem wykonane in witro wykazują, że jeżeli do krwinek z hemolizowanych w wodzie przekroplonej dodać soli dla ustalenia izotonii płynu i dodać świeżych normalnych krwinek czerwonych, to przezroczysty czerwony płyn w probówce zaczyna mętnieć i hemoglobina zostaje wychwycona przez krwinki. Wychwytują wtedy hemoglobinę z płynu nie tylko krwinki normalne, lecz również cienie krwinek z hemolizowanych zjawisko to nazywa się rewersją hemoglobiny. Badania zwierząt zatrutych fenylohydrazyną nie potwierdzają rewersji hemoglobiny, a zwiększona zawartość hemoglobiny w krwinkach jest wyrazem zwiększonego wytwarzania tego barwnika w szpiku. Continue reading “Wskaznik hemoglobiny jest wiekszy od jednosci”

Liczba krwinek bialych

Liczba krwinek białych zwykle podnosi się, przy czym zwiększa się liczba krwinek obojętnochłonnych. W mocznicy mogą zjawić się młode postacie krwinek obojętnochłonnych, w których często stwierdza się zmiany jądrach i protoplazmie, jako wyraz ich toksycznego uszkodzenia. Szpik wykazuje hipoplazję ze zmniejszeniem się krwinek czerwonych jądrzastych i przewagą młodych erytroblastów i proerytroblastów, Te obrazy krwi i szpiku świadczą o upośledzeniu odnowy krwinek czerwonych związku z toksycznymi uszkodzeniami układu erytroblastycznego. Hemoliza w niewydolności nerek w zasadzie nie odgrywa roli w powstawaniu niedokrwistości. Niedokrwistość w tej sprawie należy do typu aregeneracyjnego, czyli aplastycznego, i jest wyrazem zahamowania czynności układu krwiotwórczego. Continue reading “Liczba krwinek bialych”

Nieczynny enzym

Nieczynny enzym przechodzi również do wyciągu z części odźwiernikowej błony śluzowej żołądka. W dalszych badaniach okazało się, że czynnik wewnętrzny zawiera również początkowa część dwunastnicy, jelito cienkie oraz grube i to w miejscach, gdzie znajdują się gruczoły Brunnera. U osób bez objawów niedokrwistości złośliwej sok żołądkowy nie zawierający nawet kwasu solnego zawiera jednak czynnik wewnętrzny, natomiast w niedokrwistości złośliwej z częściowo zachowanym wydzielaniem zewnętrznym żołądka czynnika tego nie ma. Tempka wykazał, że czynnik ten znajduje się również w śliniankach i przechodzi do śliny. Wytwarzanie czynnika wewnętrznego w różnych odcinkach przewodu pokarmowego sprawia, że niedokrwistość złośliwa powstaje nie w każdym przypadku wycięcia żołądka. Continue reading “Nieczynny enzym”

Addisina wykryta w normalnym soku zoladkowym

Addisina wykryta w normalnym soku żołądkowym i działająca leczniczo na niedokrwistość złośliwą zaprzeczała pozornie badaniom Castlea, który za czynnik krwiotwórczy przyjął mieszaninę czynnika wewnętrznego i zewnętrznego. Addisina jednak nie działa po podaniu jej doustnie, lecz wyłącznie po podaniu jej pozajelitowo. Działanie jej po podawaniu pozajelitowym jest związane z łączeniem się jej z ciałami białkowymi t w tkankach, czyli że addisina, jako czynnik wewnętrzny musi mieć dla wykazania swojej czynności czynnik zewnętrzny w postaci białek tkankowych. Krew obwodowa w niedokrwistości złośliwej wykazuje zmiany zarówno w liczbie krwinek czerwonych, białych i płytek krwi, jak i w obrazie histologicznym. Większe lub mniejsze zmiany we krwi zależą od stopnia niedokrwistości złośliwej. Continue reading “Addisina wykryta w normalnym soku zoladkowym”

Wieksza zawartosc hemoglobiny w krwinkach jest zwiazana z megalocytami

Większa zawartość hemoglobiny w krwinkach jest związana z megalocytami. Zwiększona zawartość hemoglobiny w krwinkach idzie w parze ze zwiększoną ich zdolnością wiązania tlenu. W związku z tym u chorych nawet z daleko, posuniętą niedokrwistością złośliwą nie występuje duszność, gdyż utlenianie komórkowe jest na poziomie dostatecznym. Prócz hemoglobiny krwinki czerwone zawierają wiele enzymów oddechowych, z których anhydroza węglanowa odgrywa doniosłą rolę w przenoszeniu dwutlenku węgla. Mechanizm duszności w różnych niedokrwistościach wiąże się, zatem nie tylko z niedoborem hemoglobiny, lecz również z obniżeniem zawartości anhydrazy węglanowej i co za tym idzie, z upośledzeniem zdolności wiązania dwutlenku węgla przez krew w tkankach. Continue reading “Wieksza zawartosc hemoglobiny w krwinkach jest zwiazana z megalocytami”

Zawał mięśnia sercowego

13-letni chłopiec stawił się w klinice z uszkodzeniami skóry na pośladkach, łokciach i kolanach. Zmiany chorobowe odnotowano początkowo w wieku 5 lat, ale nie poszukiwano opieki medycznej, dopóki kilka lat później nie zaobserwowano podobnych zmian u jego młodszego brata. Matka i ojciec chłopców byli pierwszymi kuzynami. Pacjent miał poziom cholesterolu w lipoproteinach o małej gęstości (LDL) w surowicy powyżej 600 mg na decylitr (15,5 mmol / litr); poziom cholesterolu LDL u jego młodszego brata wynosił 440 mg na decylitr (11,4 mmol na litr). Continue reading “Zawał mięśnia sercowego”

Okołooperacyjna rozuwastatyna w kardiochirurgii ad 7

Ponadto niedawny systematyczny przegląd Cochrane tych badań wykazał dowody selektywnego raportowania i stronniczości publikacji18. Sugestia, że okołooperacyjne leczenie statynami może być związane z mniej poważnym uszkodzeniem mięśnia sercowego, wynika z jednego randomizowanego, kontrolowanego placebo badania z udziałem 200 pacjentów poddanych zabiegowi CABG9 oraz z niezaślepionego randomizowanego badania z udziałem 151 pacjentów poddanych niecałkownej operacji kardiochirurgicznej, w którym również stwierdzono poprawę funkcji lewej komory serca. W związku z tym duże różnice w wynikach odnotowanych w tych badaniach mogą nie dostarczyć wiarygodnego wskazania rzeczywistych efektów okołooperacyjnej terapii statynami.34, 35 Natomiast w badaniu STICS uczestniczyło więcej pacjentów i, co jest najbardziej istotne, więcej przypadków migotania przedsionków niż we wszystkich poprzednich połączonych badaniach. Zarejestrowaliśmy wysoki poziom przestrzegania przypisanego schematu, systematycznie oceniamy określone wyniki w sposób zaślepiony i porównaliśmy wyniki między grupami badanymi na zasadzie zamiaru leczenia. Pacjenci rekrutowani w naszym badaniu byli młodsi i mieli mniejszą częstość występowania wcześniejszego zawału mięśnia sercowego i wyższą średnią frakcję wyrzutową lewej komory, a także wyższą częstość stosowania beta-adrenolityków niż pacjenci w badaniu ARMYDA-3, 13 wszystkich które prawdopodobnie przyczyniły się do mniejszej częstości występowania pooperacyjnego migotania przedsionków, które zaobserwowaliśmy. Niemniej jednak nie było dowodów na to, że okołozabiegowa terapia rozuwastatyną powodowała korzystne działania wśród dużej liczby pacjentów w podgrupach wysokiego ryzyka włączonych do naszego badania (ryc. S2 w dodatku uzupełniającym). Continue reading “Okołooperacyjna rozuwastatyna w kardiochirurgii ad 7”